• H αξιολόγηση

  • Argolida Blogs

Η εισήγηση του κ. Ντανου (απο το Αργος ) που θα διαβαστει στην αυριανή ημερίδα για τα απορρίμματα

Είναι οικολογική η ανακύκλωση;

Το εργοστάσιο, εκεί απέναντι,

δεν το βλέπουμε.

Το Νταμάρι εκεί πίσω,

δεν το ακούμε.

Ο σκουπιδότοπος εδώ πιο δίπλα,

δεν μας μυρίζει.

Δεν μπορείτε παρά να πείτε!

Έχουμε ένα καταπληκτικό σπίτι, έτσι δεν είναι;

Αγαπητοί φίλοι,

Πραγματικά δίνουμε έναν αγώνα για κάτι που θα έπρεπε κάτω από άλλες προϋποθέσεις να ντρεπόμαστε που είμαστε υποχρεωμένοι να το κάνουμε.

Για την ανακύκλωση.

Θα μου πείτε:

Μα καλά, το οικολογικό κίνημα παγκοσμίως δεν αγωνιζόταν για αυτό;

Συ. Ο ίδιος δεν γράφεις στην εφημερίδα σου σελίδες υπέρ της ανακύκλωσης ή δεν μιλούσες γι αυτήν στο ραδιόφωνο ή στην τηλεόραση;.

Ναι έχετε δίκιο.

Έτσι ήταν και έτσι θα συνεχίσει για καιρό να είναι, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει πως η ανακύκλωση είναι η βέλτιστη αντιμετώπιση των περιβαλλοντικών προβλημάτων.

Η ανακύκλωση αποτελεί αυτή την στιγμή μία αξιόπιστη απάντηση μπροστά στον κίνδυνο που λέγεται πυρόλυση ή καύση.

Είναι αλήθεια όμως ότι η ανακύκλωση είναι κοντά στην φύση;

Η φύση άλλοτε ανακυκλώνει και άλλοτε όχι θα μου πείτε. Μπορεί να έχετε και δίκιο, γι αυτό ας αναφερθούμε σε δύο απλά παραδείγματα.

Ένα πορτοκάλι όταν πέφτει στο έδαφος, παύει να έχει τις ιδιότητές του που είχε πάνω στο δένδρο, αλλάζει μορφή, αλλάζει και χρήση, χωρίς επιπλέον κόστος και χωρίς περιβαλλοντική επιβάρυνση.

Η φύση πράγματι μπορεί να συνθέτει υλικά, να αλλάζει την σύνθεσή τους να μετατρέπει π.χ. το νερό σε πάγο ή ατμό, αλλά δεν του αλλάζει την χρήση του. Και στις δύο αυτές περιπτώσεις δεν υπάρχει ανακύκλωση, παρά μόνο μια φυσική διαδικασία χωρίς βίαιη παρέμβαση και χωρίς την καταμέτρηση της επιτυχούς διαδικασίας μέσω εμπορευματοποίησης της φυσικής του αξίας.

Ένα τσιπάκι όμως, από έναν χαλασμένο υπολογιστή, συνεχίζει να έχει τις ίδιες ιδιότητες που είχε και πριν, αρκεί κανείς να του ξαναδώσει ζωή τοποθετώντας το σε ένα άλλο υπολογιστή.

Το υλικό σ΄ αυτή την περίπτωση επαναχρησιμοποιείται και ανακυκλώνεται η αξία χρήσης του μέσω του τελικού προϊόντος που είναι ο Η/Υ, ο οποίος όμως αποκτά και αυτός, μια νέα αυξημένη εμπορευματική αξία. Εδώ, κατά την άποψή μου μπορούμε να μιλήσουμε για ανακύκλωση, αφού στον σημερινό μας κόσμο η ανακύκλωση προσδιορίζεται από δύο πράγματα, το κόστος και την αξία επαναχρησιμοποίησης.

Όμως η διαδικασία αυτή δεν αφορά κάποιο φυσικό προτσές, αλλά είναι αποτέλεσμα του κόστους παραγωγής φυσικών ή τεχνικών αγαθών. Όσο μειώνονται οι πρώτες ύλες, όπως το πετρέλαιο, τόσο θα στρέφεται τεχνικά το καταναλωτικό κοινό σε άλλα προϊόντα σε άλλες μορφές ενέργειας, ακόμα και σε ποιο φιλικές στο περιβάλλον οι οποίες πλέον αποκτούν εμπορευματική αξία.

Ο καπιταλισμός, όπως και ο κάποτε υπαρκτός σοσιαλισμός, ως οικονομικά συστήματα, αγνοούσαν επιδεικτικά την αξία της φύσης στην διαμόρφωση των τιμών του τελικού προϊόντος.

Σήμερα, τρέχουν σχεδόν όλοι να αναγνωρίσουν την αξία της φύσης και αυτό είναι λογικό, αφού κάποια φυσικά αγαθά όπως το καθαρό πόσιμο νερό, ο καθαρός αέρας κλπ, λόγω της σπανιότητάς τους αποκτούν αυτόματα ανταλλακτική και επομένως και οικονομική αξία.

Ας δούμε σε λίγες γραμμές ένα παράδειγμα εκφυλισμένης πράσινης πολιτικής.

(Το πακέτο να είναι «πράσινο»! (απλά μαθήματα πράσινης οικονομίας 2)

1. οι ‘πράσινες δαπάνες’ δεν είναι ‘γέφυρες στο πουθενά’. Είναι πολλαπλασιαστικές, υπό την παρούσα συγκυρία, με την έννοια ότι δημιουργούν πολλαπλασιασμό της αρχικής δαπάνης. Δημιουργούν νέα εισοδήματα, νέες θέσεις εργασίας, κ.ο.κ.

2. εντάσσονται στον κρίσιμο τομέα της ενέργειας. Αποτελούν κρίσιμο τμήμα ενός τομέα που μπορεί να ωθήσει τις υποδομές του συστήματος σε νέες κατευθύνσεις, πιο αποδοτικές για την ιδιωτική οικονομία, αλλά και ταυτόχρονα αυτή τη φορά, πιο ‘πράσινες’.

3. ‘η πράσινη ανάπτυξη’ είναι η σημερινή ‘βαριά επένδυση’, η επένδυση που μπορεί να γίνει ατμομηχανή της ανάπτυξης όπως έχει γίνει για παράδειγμα με τον σιδηρόδρομος 1,5 αιώνα πριν.

4. και το κυριότερο, η αύξηση της παραγωγικότητας μπορεί αυτή τη φορά να είναι φιλική προς τους ‘φυσικούς πόρους’.

Στο πλαίσιο αυτό, οι Οικολόγοι Πράσινοι μπορούν και πρέπει να παρέμβουν πολιτικά σε ευρωπαϊκό και διεθνές επίπεδο ώστε να εξασφαλιστεί το ‘πράσινο περιεχόμενο’ των δημοσιονομικών πακέτων με συγκεκριμένες λύσεις και προτάσεις, ρυθμίσεις και προδιαγραφές έργων.

Τέλος, σε μια σειρά ζητημάτων, πρέπει να αναπτύξουν μεθόδους και να προωθήσουν πολιτικά την ιδέα του κοινωνικού οριακού κόστους. Σε κάθε σχετικό νόμο, θα πρέπει η περιβαλλοντική μελέτη να περιλαμβάνει μια εκτίμηση κοινωνικού κόστους – οφέλους, η οποία σημειωτέον στη θεωρία διαφοροποιείται από εκείνην του ιδιωτικού οριακού κόστους, δηλαδή από εκείνην της ελεύθερης αγοράς

Γνωρίζουμε έτσι ότι η κοινωνία απαιτεί η εκμετάλλευση των φυσικών πόρων να περιορίζεται στο σημείο που τα οφέλη τουλάχιστον είναι ίσα με το κόστος, σημείο που δεν εξαντλεί τους πόρους και τους χρησιμοποιεί με σεβασμό στη φύση και κυρίως στις επόμενες γενεές. )

Αυτά τονίζει μεταξύ άλλων ένας συνάδελφος μου ως προς τον ακαδημαϊκό τίτλο Καθηγητής οικονομικής ανάλυσης Πανεπιστημίου Πειραιώς, ο Θοδωρής Πελαγίδης και δεν έχει άδικό, όπως δεν έχουν άδικο το ΠΑΣΟΚ, η ΝΔ ή οι Οικολόγοι Πράσινοι, όταν μιλούν για πράσινη οικονομία.

Ναι, πράγματι η κοινωνία απαιτεί «η εκμετάλλευση των φυσικών πόρων να περιορίζεται στο σημείο που τα οφέλη τουλάχιστον είναι ίσα με το κόστος» στην φύση, πόσο οικολογικό είναι όμως αυτό;

Είναι όμως η Πράσινη οικονομία και οικολογική ή μήπως προσιδιάζει περισσότερο στο πνεύμα της ανακύκλωσης της διαχείρισης του ανθρώπινου δυναμικού και των φυσικών πηγών;

Για να το απαντήσουμε αυτό το ερώτημα θα πρέπει να ανατρέξουμε στις ιστορικές ρίζες της συσσώρευσης.

Στις πρωτοσχηματιζόμενες κοινωνίες όλα παράγονται μέσα σε ένα οικολογικό πνεύμα, ακόμα και στις περιπτώσεις που ο επικεφαλής της ομάδας ή της φυλής αρχίζει να καρπούται, να ιδιοποιείται, τα αγαθά των υπολοίπων.

Περιβαλλοντικά προβλήματα αρχίζουν όμως να εμφανίζονται με την εντατικοποίηση της παραγωγικότητας, με την ηθελημένη και πέραν των ορίων της φύσης αύξηση της παραγωγής πράγμα που προκάλεσε την αναγκαιότητα εφαρμογής της λογικής του «μέτρου» που εφαρμόστηκε στην κλασσική ελληνική ιστορική περίοδο. Από την περίοδο ίσως αυτή, χοντρικά, θα μπορούσαμε να υποθέσουμε, ότι αν και οι τότε οικονομίες εκ φύσεως είναι «πράσινες», αρχίζουν να χάνουν τον οικολογικό τους χαρακτήρα, αφού τα αγαθά αποκτούν προστιθέμενη αξία, πλασματική αξία πέρα από την αξία χρήσης που τους προσδίδει η ίδια η φύση τους.

Μέσα από αυτό το πρίσμα, αναλυόμενη και η ανακύκλωση, αφού αποκτά το ανακυκλωμένο ποιόν ανταλλακτική, δηλαδή οικονομική αξία, χάνει τον πρωταρχικό χαρακτήρα της και αξιολογείται πλέον ως προς την οικονομική αποδοτικότητά της και όχι ως προς την οικολογική της αξία και για αυτό γίνεται και συγκρίσιμη με την καύση ή την πυρόλυση κλπ.

Οι κοινωνίες δεν θα πρέπει να έχουν ως οικολογικό πρότυπο την ανακύκλωση, αλλά ως μία διαδικασία ανασύνθεσης οικονομικών αξιών και εξεύρεσης οικονομικών πόρων, φιλικότερη στο περιβάλλον από άλλες μεθόδους ανασύνθεσης των αξιών των απορριμμάτων.

Στόχος θα πρέπει να είναι μία κοινωνία που θα παράγει όσο δυνατόν λιγότερα, έως καθόλου απορρίμματα.

Κρανίδι, 07/03/09

Άκης Ντάνος

Δημοσιογράφος

Πτυχιούχος «Εθνικής Οικονομίας και Πολιτικής»

της Ανωτάτης Σχολής Οικονομίας και Πολικής Αμβούργου HWP.

Advertisements

Ένα Σχόλιο

  1. […] δημοτικο συμβουλο Ναυπλιου της αλλης προτασης (τις εισηγησεις τους θα τις βρειτε αναρτημενες στην χθεσινη και […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: